Poeh… ja. Hadden jullie het al ontdekt? Ik heb het druk. Heel druk. Het is inmiddels alweer een jaar geleden dat ik mijn laatste blog schreef. In die periode heb ik regelmatig overwogen om alles te verwijderen. Tegelijkertijd zag ik dat mijn blogs nog steeds gelezen worden. Bovendien raakten de reacties van ouders die zoveel herkennen mij diep. Tijd om toch weer eens een blog te schrijven.
Hoe het nu gaat
Het afgelopen jaar is er ontzettend veel gebeurd in mijn leven en in dat van ons samen. Zo ben ik in september 2024 gestart met de opleiding Maatschappelijke Zorg niveau 4. Als alles goed blijft verlopen, hoop ik komend jaar mijn diploma te behalen. Daarna overweeg ik nog een vervolgopleiding, al is het op dit moment nog niet duidelijk welke richting dat wordt.
Geen superheld, maar een kwetsbare mama
Gaandeweg ontdekte ik dat ik geen superheld ben. Integendeel, ik ben ook gewoon een kwetsbare mama. Zo liet mijn hart me even flink schrikken en merkte ik hoe zwaar alles soms kan zijn. Als alleenstaande moeder komt er immers veel op je schouders terecht. Gelukkig hebben we een warm netwerk van mensen om ons heen die van ons houden en voor ons zorgen. Toch zijn er ook dingen die ik liever anders zou zien. Juist daarom probeer ik tegenwoordig eerlijker te zijn naar mezelf.
Mijn meiden
Inmiddels zijn mijn meiden 11 en 13 jaar.
Waarbij de jongste in groep 8 zit en de oudste in de tweede klas van het speciaal onderwijs. Over het algemeen doen ze het ontzettend goed. Misschien niet altijd met de hoogste cijfers, maar wel met iets dat voor mij minstens zo belangrijk is: ze zijn allebei enorm geliefd. Daarom probeer ik ze vooral mee te geven wat écht telt. Lief zijn, jezelf mogen zijn, veerkracht ontwikkelen en weten dat je goed bent zoals je bent.
Werk in de gehandicaptenzorg
Inmiddels werk ik in de gehandicaptenzorg en dat blijkt een ontzettend goede keuze te zijn geweest.
De huisartsenpraktijk mis ik eigenlijk helemaal niet. Sterker nog, dit werk voelt dankbaar en puur. Daarnaast is de doelgroep prachtig. Daardoor kan ik oprecht zeggen dat ik verliefd ben geworden op mijn werk.
Een leuke man is er op dit moment niet in mijn leven. Toch heb ik geleerd dat dit niet noodzakelijk is om gelukkig te zijn. Hoewel de oudste dit graag anders zou zien, kun je sommige dingen niet forceren. Uiteindelijk is dat ook helemaal oké.
Druk, maar in balans
Alles bij elkaar genomen gaat het, ondanks de hobbels, eigenlijk best goed.
Enerzijds is het onwijs druk, anderzijds heb ik enorm veel mogen leren. Vooral over mezelf, mijn grenzen en wat ik nodig heb.
Juist in de kleine dingen vind ik mijn rust. Denk aan een kerstavond met familie, een kerstontbijt met de meiden en blije snoetjes bij een klein cadeautje.
Afsluiting
Misschien draait het leven niet om perfect zijn of alles onder controle hebben. In plaats daarvan gaat het om doorgaan, voelen, leren en blijven genieten. Juist wanneer het hoofd vol is en het hart open blijft, ontstaan de momenten die ertoe doen.
Met twee meiden aan mijn zijde en een warm netwerk om ons heen weet ik uiteindelijk waarvoor ik dit allemaal doe.
Dankjewel dat je blijft lezen, herkennen en meeleven.
Tot de volgende blog 💗
Liefst een mama van een bijzonder meisje.
Geef een reactie